Koud!

De temperatuurmeter in de Jeep liegt er niet om: het was vandaag braa koud! Het is hier duidelijk ander weer dan in België.


Onder het mom van "het warmt wel op" zijn we toch vroeg opgestaan en de Icefield Parkway opgereden om Murchison Falls te beklimmen. Vergeet het ijs-sportklimmen! Dit is full-conditions! Na een uur autorijden en een aanloop van 2 uur bergop door de sneeuw stampen - en dan hadden we nog geluk dat er een duidelijk aangestampt spoor was! - konden we met half (?) bevroren vingers onze gordel en crampons aandoen en met koude tenen beginnen klimmen op het superbrosse ijs.



Cis klimt de eerste lengte voor, ik de tweede, maar als Cis op kop ongeveer halfweg de derde touwlengte zit, gaat het echt niet meer. De kou vergt te veel, en zelfs mijn goede en kwade aanmoedigingen "Allee, komaan!" "Maak dat ge boven zijt GVD!" helpen niks meer. Als Cis begint te braken is de beslissing snel genomen en wordt besloten tot de terugtrekking.
Uiteindelijk laat ik Cis zakken en klim zelf het stuk om de ijsvijzen al afklimmend te recupereren. Ik merk al gauw dat afklimmen op ijs toch ook niet alles is: je moet laag slaan en hoog je bijl uit het ijs krijgen. Maar het lukt en na de ijsvijsrelais om te bouwen tot abalakov raken we in 2 rappels veilig aan de voet van de waterval.

De tocht terug tot aan de auto verloopt zonder noemenswaardige problemen, maar intussen is het wel al de ganse tijd aan het sneeuwen en de weg ligt er nog iets winterser bij dan vanmorgen. Voor het eerst zijn we echt blij dat we een 4x4 gehuurd hebben! Bovendien is onder een bepaalde temperatuur sneeuw niet glad meer, zijn de banen hier een stuk breder dan bij ons, liggen er ook in de bergen bijna geen bochten in, dus kunnen we aan een redelijk tempo - 80km/h - terug rijden naar Lake Louise. De verwarming van de auto draait volle bak, en stilaan geraken we weer op temperatuur.

Het wordt nu wel duidelijk dat de randomfunctie van de cd-speler in de auto zijn eigen voorkeuren heeft op het mp3-cd'tje dat we gemaakt hebben voor als er geen radio-ontvangst is (wat wel eens gebeurt in dit weidse land). Alanis Morissette is duidelijk favoriet, en iedere keer de cd hapert na een oneffenheid in de weg, springt ie naar The Circle Game van Joni Mitchell.

Conclusie: als het te koud is of te hard sneeuwt, zullen we meer extra rustdagen inlassen.

De Professor Valt

Vandaag hebben we onze eerste lange route gedaan: The Professor Falls nabij Banff. Nu ja, "nabij". Je parkeert je auto op een parking vlak buiten Banff, onder het beroemde Spring Hotel, en begint aan de aanlooptocht van een uur of twee.


The Professor Falls is volgens de topo genoemd naar een van de openers die er een val gemaakt heeft. Het is dus maar 1 waterval - wel een lange - en "falls" is dus een werkwoord. Zelf zijn we niet gevallen. Nu ja, toch niet bij het klimmen. Toen we weer helemaal beneden waren en onze crampons uitgedaan hadden, ben ik even uitgeschoven.

Er stond bijzonder veel wind vandaag, wat het niet super aangenaam maakte. Hoewel... in Schotland heb ik bij slechter weer geklommen. Op een of andere manier slaagt het water er bij de Canadese winterkou hier toch nog in om op verschillende plaatsen vloeibaar te zijn, wat zorgt voor een rare combinatie van hard en bros ijs, en superzacht waterig ijs op dezelfde waterval. Bij het eerste vliegen de brokken vaak in het rond als je erin wilt hakken, bij het tweede daarentegen glijdt je bijl erin en zit hij van de eerste slag gegarandeerd goed. Maar de vochtige omgeving zorgt er voor dat alles nogal nat wordt, niet in het minst het touw. En in combinatie met de ijskoude wind zorgt dat voor een bevroren touw dat qua soepelheid meer weg heeft van een staalkabel.

Onlangs de lange aanloop en de vochtigheid is The Professor Falls een van de populairste routes van de Rockies. Misschien omdat ze niet zo moeilijk is: III, WI4.

Daarmee zijn we in de rapte ook eens door Banff gereden. Het ziet er daar toch wel heel erg supertoeristisch uit, zo'n beetje Chamonix of misschien zelfs Sankt-Moritz. Helemaal anders dan Canmore, dat toch veel bescheidener gebleven is, en wat authentieker misschien.

Gisteren hebben we in Haffner Creek geklommen, dat is een eind voorbij Banff, en eigenlijk al in de provincie British Columbia. Er staan daar overal bordjes met waarschuwingen voor beren, en ik heb er ook ene gezien...

En wijle weg...

Voor wie hier nieuw komt: Welkom!

Op dit webdagboek schrijven Francis (C1sc0) en Jo (Nonkel V) over hun ijsklimtrip naar Canada. Zoals je hieronder kan lezen, zijn we al enkele maanden warm aan het lopen in het Engels. Maar nu het eindelijk zo ver is - morgen zitten we op het vliegtuig van Frozen Chicken Air, ook wel Air Canada genoemd - zal ik voor een deel verslag doen in het Nederlands. We zullen ook proberen om regelmatig een foto te posten, maar alles zal natuurlijk afhangen van de internetaccomodatie ter plekke.

Voor wie helemaal nieuw is: je kan altijd antwoorden, vragen stellen of commentaar leveren door onderaan een bericht op comments te klikken. Als je niet wil dat iedereen je bericht kan lezen, mag je natuurlijk ook mail sturen.

Morgenvroeg zijn we dus weg, en om 15 uur plaatselijke tijd zouden we in Calgary voet aan de grond moeten zetten, maar dan is het in Europa alweer terug nacht. Het is ginder 8 uur vroeger dan hier. Ik geloof dat dit het grootste tijdsverschil is dat ik al gehad heb, dat belooft voor de jetlag achteraf!

De bagage pakken is ook nogal de moeite geweest! Niet alleen is er de gewichtsbeperking, die voor een internationale vlucht al bij al nogal meevalt, maar er is ook het volume. En dat blijkt uiteindelijk nog het lastigste probleem te zijn. Mijn twee duffelbags zitten stampvol!

Cyah in Canada!